Het moment dat ik mijn voorste kruisband scheurde was niet fijn. Het gebeurde op het voetbalveld en niemand was in de buurt. Ik sprong, landde op een been en voelde een rare knak. Mijn knie was meteen dik en erg pijnlijk. Ik heb het gekoeld en ik ben na een week pas naar Brian gegaan om te kijken wat er aan de hand was. Hij deed een paar testen en was er vrij zeker van dat het mijn kruisband zou zijn. Via de huisarts een mri laten maken en inderdaad, mijn kruisband was stuk.

Ik heb lang getwijfeld of ik mij wel moest laten opereren op mijn leeftijd (45). Op advies van Brian en de orthopeed heb ik het toch gedaan en achteraf be ik daar ontzettend blij mee geweest. Ik was goed getraind de operatie in gegaan. Ik heb bewust 3 maanden eerst zelf oefeningen gedaan en mij daarna pas laten opereren.

De eerste 6 weken na de operatie waren erg wisselend. Ik was tenslotte nog nooit geopereerd en wist niet wat me te wachten stond. Ik was erg blij dat ik een fysiotherapeut had die in hetzelfde schuitje heeft gezeten (brian heeft ook zijn kruisband gescheurt). Hij kon mij tot in detail vertellen wat er ging gebeuren en het klopte ook nog. Ik liep keurig na 6 weken zonder krukken en ook de orthopeed was erg te spreken. Brian heeft de eerste weken nadat de hechtingen eruit waren mijn litteken heel veel behandeld en er aandacht aan besteed. Zelf heb ik nog enkele tips gekregen om het met littekencreme ’s avonds ook te behandelen.

Na die 6 weken begonnen de oefeningen. Tot ongeveer 4 maanden na de operatie maakte ik onwijs goede vooruitgang. Daarna werd het minder. Er is mij meerdere keren verteld dat een revalidatie ups en downs heeft zeker als deze een jaar duurt, maar je bent eigenwijs en denkt: wat andere in een jaar doen kan ik in 7/8 maanden. Na 4 maanden werd mijn knie steeds erg dik en moesten we een stapje terug doen in de revalidatie. De oefeningen werden weer minder zwaar totdat het vocht eruit was en de knie geen reactie meer gaf. Ik dacht dat ik ongeveer 6-8 weken hierdoor achter ging lopen op het protocol. Ook dat viel allemaal erg mee.

Na 6 maanden kon ik weer volop trainen en werd ik opeens op de loopband gezet: ga maar rennen zei Brian. Ik dacht: rennen? Waar heb je het over? Ik heb al meer dan 9 maanden niet hardgelopen. De eerste paar stappen waren erg onwennig maar tot mijn verbazing ging het met mijn knie ontzettend goed. De periode die er toen aankwam was een erg goede. Ik kreeg heel veel vertrouwen in mijn knie, soms zelfs iets te veel. Ik moest afgeremd worden want ik stond na 8 maanden een balletje te trappen met mijn kinderen. Resultaat: weer een dikke knie.

Na 9 maanden zijn we begonnen met oefenen op het voetbalveld. Veel loopoefeningen, pass en schieten en rustig de wendbaarheid optrainen. Daarnaast deden we veel sprong oefeningen met gewichten in de sportschool. Ook dit gaf mij meer en meer vertrouwen.

Na 12 maanden ben ik weer een wedstrijd gaan spelen. Dit ging erg goed. Ik merkte wel dat als ik forse duels had gehad of iets geks deed er altijd een beetje vocht in kwam. Dit verdween na een maand of 2-3. Sindsdien heb ik nooit meer last gehad van mijn knie, geen instabiel gevoel meer en kan ik alles weer doen wat ik wil.

Ik ben erg blij met mijn behandeltraject en vooral dat ik mijzelf toch heb laten opereren. Ik zou iedereen aanraden dit te doen met de juiste begeleiding!

 

 

 

 

 

 

 

Translate »